12 Mart 2014 Çarşamba

...

Uzun zamandan sonra yazdığım yazının bu olmasını istemezdim... Oysa ki henüz bir yaşına girmiş tosbik,kurbik Durucanımın doğum günü partisini keyfini yürümeye nasıl başladığını vs vs anlatacaktim. şöyle güzel ve de özel bir yazı olsun diye de bekliyordum ki sakın kafayla.ve de uzun zaman ayirabileceğim bir anda yazayım...
Bugün ise ben bunları düşünmekten utandım resmen... Dünden beri her aklıma geldiğinde her bebeme baktığımda gözümden yaşlar akmasına engel olamıyorum. Kitlendim. Neye uzulecegimi bile şaşırdım. Ağladığım şeyler iç içe geçmiş düşünceler... Berkin e, en çok annesine, kendi bebemin geleceğine, ne yazık ki bundan sonra olacaklara, ölen gencecik canlara, ülkeme, ölen çocukların annelerine, birileri 30 milyoncuklari saatler içinde eritirken geceleri aç yatmak zorunda kalan çocuklara, ayaz bebeğe, nedenini bile bilmeden yıllarca hapis yatıp da "pardon" diyip çıkarttıkları insanlara...... Dün sabahtan beri ağlıyorum... Benim evimde bu hüzün varken. Berkin, yavrum, senin annen ne yapsın... Sabır diliyorum... Ne kadar olursa... Ateş düştüğü yeri yakar... Berkin bu sefer çok fena yaktın be çocuk...

posted from Bloggeroid

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...